Հայաստանի տնտեսությունը դառնում է կախյալ Լարսի ճանապարհի վիճակից

Извините, этот техт доступен только в “Армянский”. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Ինչպես արդեն հայտնի է, Ռուսաստանի Դաշնությունը, ի պատասխան արևմուտքի պատժամիջոցների, արգելել է ԵՄ անդամ երկրներից, Նորվեգիայից, ԱՄՆ-ից, Կանադայից և Ավստրալիայից սննդամթերքի ներմուծումը:

Անշուշտ, որպես հետևանք, Ռուսաստանում առաջացավ սննդամթերքի բազմաթիվ տեսակների դեֆիցիտ, որը մեղմելու նպատակով այդ երկրի գյուղատնտեսության նախարարությունը դիմեց սանկցիաների տակ չընկած մի շարք երկրների իշխանություններին` դեպի Ռուսաստան սննդամթերքի արտահանման չափերը մեծացնելու խնդրանքով: Այդ երկրների թվին է պատկանում նաև Հայաստանը, որը կարող էր մեծ քանակությամբ միս, մսամթերք, պահածոներ, ձկնեղեն և մրգեր արտահանել Ռուսաստան գրավելով դատարկ մնացած շուկայի մի մասը:

Մազից (Լարսից) կախված տնտեսություն

Սակայն Հայաստանից բեռները Ռուսաստան կարող են հասնել միայն մի (Լարսի) ցամաքային ճանապարհով… Կան, իհարկե այլ ճանապարհներ, բայց դրանք անցնում են արդեն վաղուց փակ Հարավային Օսեթիայով և Աբխազիայով, ինչպես նաև հայերիս համար փակ Ադրբեջանով: Էլ ավելի տխուր է վիճակը երկաթուղու հետ, որը անցնում է նույն Աբխազիայով և Ադրբեջանով… Ուստի, երկաթուղով Ռուսաստանի հետ հաղորդակցվելու մասին չենք էլ երազում:

Եվ այսպես, մեր արտահանողների և ռուս սպառողների «բախտից» Հայաստանը Ռուսաստանին կապող միակ ցամաքային ճանապարհի վրա տեղի է ունենում փլուզում և այն, նախնական գնահատականներով, երկու շաբաթով փակվում է:

Ինչպես արդեն հասկացանք, Վերին Լարսի ճանապարհի միակ այլընտրանքը օդանավն է, որով առանձնապես բեռներ չես տեղափոխի: Հետևաբար, անգամ այս բարենպաստ պայմաններում մեր տնտեսվարողներն ու գյուղացիները մի քանի շաբաթով դուրս մնացին ռուսական շուկայից:

Կասկածներից դուրս է, որ մինչև Լարսի ճանապարհի բացվելը Ռուսաստանում տեղի կունենա շուկայի վերաբաշխում և դրա դատարկ հատվածները կլցվեն մեր մրցակիցների սննդամթերով:

«Հայի բախտ»  Մաքսային Միությունում

Իհարկե, կարելի է վստահաբար պնդել, որ այս հարցում մեր բախտը ընդհամենը չբերեց… Եվ դա ճիշտ կլինի, մենք իրոք մեղավոր չենք, որ Ռուսաստանի հետ մեզ կապող միակ ճանապարը Վերին Լարսն է:

Յուրաքանչուր պետություն ինքն է ընտրում իր արտաքին քաղաքական, ռազմական և տնտեսական դաշնակիցներին: Այդ ընտրությւոնը կատարելիս պետք է նաև հաշվի առնել, թե այդ պոտենցիալ դաշնակցիդ հետ ինչպիսի՞ կապող ուղիներ ունես և որքանո՞վ են դրանք վստահելի:

Անցյալ տարվա սեպտեմբերի 3-ին Սերժ Սարգսյանը հայտարարեց, որ մենք ինտեգրվելու ենք Եվրասիական Տնտեսական Միությանը, ինչը էական վնաս հասցրեց Եվրոպայի հետ մեր տնտեսական փոխգործակցության հեռանկարներին:

Այսպիսով, մենք այժմ գնում ենք մի միություն, որի հետ չունենք սահման և միակ ճանապարհը պարբերաբախ փակվող Լարսի ճանապարհն է: Որից մենք էլ ավելի ենք կախման մեջ ընկնելու, քանի որ ապրանքաշրջանառության հոսքերն այսուհետ զարգանալու են հենց Ռուսաստանի ուղությամբ, որովհետև այլ երկրներից ապրանքներ ներմուծելն ու արտահանելը էականորեն կթանկանա (մաքսազերծման առումով):

Եվ դա այն պարագայում, որ մեկ այլ տնտեսական միություն (Եվրոպական) արդեն հասավ Վրաստան: Ուստի այդ միության հետ մենք արդեն սահման ունենք, ինչպես նաև մեկ երկաթուղային և երեք ավտոմոբիլային ճանապար:  Սակայն, նախընտրեցինք հրաժարվել այդ տնտեսական միությունից:

Դժվար է ասել, թե որքան՞ով է այս հանգաամնքը հաշվի առել Սերժ Սարգսյանը` սեպտեմբերի 3-ի հայտարարությունն անելիս, սակայն ՀՀ քաղաքացիներս սա պետք է հաշվի առնենք` այս կամ այն տնտեսական դաշինքին անդամագրվելու մասին կարծիք կազմելիս:

Դանիել Իոաննիսյան


Աղբյուրը

Լուսանկարը՝ haynews.am-ից

Похожие записи: