Ադրբեջանի ղեկավարությունը ցանկանո՞ւմ է խաղաղություն կառուցել․ Իոաննիսյանը՝ ԵԱՀԿ-ում

Հոկտեմբերի 13-ին Վարշավայում կայացած ԵԱՀԿ ԺՀՄԻԳ-ի Մարդկային չափողականության կոնֆերանսի ընթացքում «Իրազեկ քաղաքացիների միավորում» ՀԿ-ի ծրագրերի համակարգող Դանիել Իոաննիսյանը նշել է, որ Ադրբեջանը փորձում է պատմությունն օգտագործել մարդասիրական հարցերի միջոցով Հայաստանի դեմ տարածքային պահանջներն առաջ մղելու համար։

Իր ելույթում Իոաննիսյանը համեմատել է նաև պետական ​​քաղաքականությունը Հայաստանում էթնիկ ադրբեջանցիների և Ադրբեջանում էթնիկ հայերի նկատմամբ՝ մատնանշելով, որ Հայաստանում պահպանվում է ժողովրդավարական միջավայրը, որտեղ խտրականության և բռնության դեպքերը բացառվում են, մինչդեռ Ադրբեջանում պետական մակարդակով խրախուսվում է ատելության քաղաքականությունը։

Դանիել Իոաննիսյանի ելույթի տեքստը հայերեն թարգմանությամբ՝ ստորև:

«Շնորհակալություն, հարգելի նախագահող,

Դժբախտաբար, որոշ ազգերի ներկայացուցիչների նկատմամբ ատելությունը դեռևս իրողություն է ԵԱՀԿ որոշ անդամ պետություններում: Ադրբեջանի պետական ​​վիճակագրական կոմիտեի պաշտոնական տվյալների համաձայն՝ 40 տարի առաջ Ադրբեջանում ապրող կես միլիոն հայերից այժմ այնտեղ մնացել է ընդամենը 200-ը: Ոչ թե 200,000-ը, այլ ընդամենը 200 մարդ:

Դա 1988 թվականին Սումգայիթում, Կիրովաբադում, Բաքվում, Մարաղայում և Ադրբեջանի այլ քաղաքներում հայերի կոտորածների, ինչպես նաև 2023 թվականին Ադրբեջանի կողմից կազմակերպված էթնիկ զտման արդյունք է։ Նման բան երբեք չի պատահել այն ադրբեջանցիների հետ, ովքեր 35 տարի առաջ հեռացել են Հայաստանից։ Ես իրականում չեմ ուզում խորանալ պատմության մեջ։ Դա դեպի փակուղի տանող ճանապարհ է։

Սակայն շատ հստակ է, որ Ադրբեջանը փորձում է պատմությունն օգտագործել մարդասիրական հարցերի միջոցով Հայաստանի դեմ տարածքային պահանջներն առաջ մղելու համար։ Անցյալ շաբաթ Ադրբեջանի պետական ​​գերատեսչության կողմից այս դահլիճում կազմակերպված հարակից միջոցառման ժամանակ բանախոսը Հայաստանի Մեղրիի շրջանն անվանեց Ադրբեջանի մաս։

Սա հստակ օրինակ է, թե ինչպես է պետությունը խրախուսում մարդասիրական հարցերի օգտագործումը Հայաստանի դեմ տարածքային պահանջներ առաջ մղելու համար։ Պետության կազմակերպած այդ միջոցառման բոլոր բանախոսները հրաժարվեցին ընդունել Հայաստանի միջազգայնորեն ճանաչված սահմանները։

Միևնույն ժամանակ, կարևոր է արձանագրել, որ Հայաստանն ու Ադրբեջանը զգալի առաջընթաց են գրանցել, ինչպես օրինակ ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի միջնորդությամբ ձեռք բերված համաձայնությունները կամ այն ​​փաստը, որ շուրջ 1 տարի 8 ամիս հայ-ադրբեջանական սահմանին ոչ ոք չի զոհվել։

Բայց արդյո՞ք Ադրբեջանի ղեկավարությունը ցանկանում է խաղաղություն կառուցել, թե՞, ինչպես ցանկացած այլ բռնապետություն, նրան անհրաժեշտ է արտաքին թշնամի։ Եվ, իհարկե, հայերը «լավագույն» արտաքին թշնամին են։ Տասնամյակներ շարունակ պետական քարոզչամեքենան ծափահարել է յուրաքանչյուրին, ով կսպաներ քնած կամ անզեն հայի։

Նախագահ Իլհամ Ալիևը մի քանի տարի առաջ իր համազգային ուղերձում բոլոր հայերին անվանեց «շներ»։ Այնպես որ, մի զարմացեք այն փաստից, որ Ադրբեջանում հայեր չեն մնացել։

Թույլ տվեք համեմատել պետական ​​քաղաքականությունը Հայաստանում էթնիկ ադրբեջանցիների և Ադրբեջանում էթնիկ հայերի նկատմամբ։ Անցյալ Նոր տարվա օրերին մի խումբ էթնիկ ադրբեջանցիներ` պարզապես զբոսաշրջիկներ, երգում էին իրենց ազգային երգը Երևանի կենտրոնական հրապարակում՝ վարչապետի գրասենյակի մոտ և ոստիկանների աչքի առաջ։ Արդյո՞ք նրանք որևէ խնդրի բախվեցին։ Իհարկե՝ ոչ։ Ավելին, քրեական հետապնդում հարուցվեց այն անձանց նկատմամբ, ովքեր սոցիալական ցանցերում այդ էթնիկ ադրբեջանցիների մասին ռասիստական ​​հայտարարություններ էին արել։

Դուք նույնիսկ չեք կարողանա մուտք գործել Ադրբեջան, եթե էթնիկ հայ եք, եթե ունեք հայկական ազգանուն։ Ի՞նչ է դա, եթե ոչ էթնիկ պատկանելության վրա հիմնված խտրականություն։

Եվ դա այն բանի շնորհիվ է, որ Հայաստանում մենք ունենք համեմատաբար ժողովրդավարական ռեժիմ, որը հետևում է խաղաղության հանրային պահանջին, ի տարբերություն Ադրբեջանի, որտեղ բռնապետությունը թշնամիների կարիք ունի»։